Vendet anëtare të Bashkimit Evropian po përshpejtojnë zbatimin e një politike më të ashpër azili, me Gjermaninë në rolin drejtues. Në takimin e sotëm të ministrave të Brendshëm të BE-së në Kopenhagën, u diskutuan disa propozime kyçe, duke vënë theksin tek dëbimet dhe marrëveshjet me vendet e treta.
Ministri i Brendshëm gjerman, Alexander Dobrindt (CSU), i cili mori pjesë në këtë takim si ministër për herë të parë, theksoi dëshirën e Gjermanisë për të qenë “në rolin e drejtuesit” në çështjet e migracionit në Evropë, ndryshe nga roli i mëparshëm si “frenues”. Këtë qëndrim ai e kishte deklaruar tashmë në samitin e migracionit të thirrur prej tij në Zugspitze javën e kaluar, ku ishte i pranishëm edhe Komisioneri i BE-së për Çështjet e Brendshme, Magnus Brunner.
“Evropa më në fund po bëhet më e ashpër në politikën e azilit. Kjo është ajo që është vendimtare: Ne mund t’i zgjidhim këto sfida vetëm së bashku – jo secili për veten e tij, jo secili individualisht,” tha Brunner në samit.
Rritja e dëbimeve dhe kthimeve
Një nga temat kryesore të diskutimit ishte “tema e dëbimeve dhe kthimeve, ku së fundmi kemi krijuar mundësi të reja”, sipas Brunner.
Kohët e fundit, Austria ka shtuar dëbimet në Siri, ndërsa Gjermania ka nisur dëbimet në Afganistan. “Këto janë të gjitha hapa jashtëzakonisht të rëndësishëm për ne nëse mund t’i kthejmë gjithnjë e më shumë kriminelët në vendet e tyre të origjinës,” theksoi Brunner.
Në mars, Komisioni i BE-së paraqiti një rregullore të re për kthimin, e cila përfshin procedura më të rrepta dëbimi dhe të njësuara në të gjithë BE-në. Kjo rregullore parashikon gjithashtu krijimin e “qendrave të kthimit”brenda dhe jashtë BE-së, ku do të koordinohet dëbimi i azilkërkuesve të refuzuar nën mbikëqyrjen e autoriteteve kombëtare dhe agjencive të BE-së si Frontex. Për këtë qëllim, Frontex, Agjencia e Mbrojtjes së Kufijve të BE-së, do të marrë trefish më shumë fonde në të ardhmen. Sipas propozimit të buxhetit të paraqitur nga Presidentja e Komisionit, Ursula von der Leyen, 34 miliardë euro do të ndahen për menaxhimin e migracionit, forcimin e kufijve të jashtëm të BE-së dhe sigurinë e brendshme.
Sfidat e dëbimeve dhe zgjidhje të reja
Megjithatë, sfida mbetet: ku do të dëbohen këta njerëz? Agjencia e Azilit e BE-së raporton rreth 2,700 kërkesa për azil në ditë, pothuajse gjysma e të cilave refuzohen menjëherë. Aktualisht, vetëm rreth një në katër azilkërkues të refuzuar largohet vërtet nga Bashkimi Evropian.
Danimarka, e cila mban Presidencën e Këshillit të BE-së dhe është njohur për qëndrimin e saj të ashpër ndaj migracionit, kërkon përshpejtim të veprimeve. Kaare Dybvad, Ministrja Daneze e Migracionit, deklaroi: “Ne duhet të bëjmë më shumë sesa thjesht t’i bindim vendet e treta të marrin mbrapsht shtetasit e tyre. Ne duhet të punojmë urgjentisht për zgjidhje të mëtejshme dhe të reja.”
Marrëveshjet me shtetet e treta në fokus
Një sugjerim i rëndësishëm, veçanërisht për ministrin Dobrindt, është eliminimi i “elementit familjar” ose lidhjeve me një vend si kusht për dëbim. Deri më tani, azilkërkuesit mund të deportoheshin vetëm në vendin jashtë BE-së ku kishin familjen ose kishin qëndruar për një periudhë të gjatë.
“Ne nuk duam ta mbajmë më elementin familjar lidhjet me një vend në mënyrë që ligji evropian të mos na pengojë të arrijmë marrëveshje me vendet e treta,” tha Dobrindt. Kjo do të hapte rrugën për dëbimin e azilkërkuesve të refuzuar në vende të treta të sigurta, siç është ideja për dëbim në Pakistan nëse dëbimi në Afganistan nuk është i mundur.
Komisioni i BE-së ka paraqitur tashmë një listë të tillë me vende të treta të sigurta dhe synon ta diskutojë atë me Parlamentin Evropian dhe ministrat e Brendshëm.
“Këto janë të gjitha masa shumë të rëndësishme dhe ne duhet të veprojmë më shpejt,” shpjegoi Brunner, duke theksuar rëndësinë e efektivitetit dhe besueshmërisë së politikës evropiane të azilit.
Megjithatë, arritja e marrëveshjeve për migracionin me shtetet e treta mbetet e vështirë, siç e ka përjetuar së fundmi vetë Komisioneri Brunner. Bisedimet e tij në Libi për një marrëveshje migracioni u ndërprenë papritur, me delegacionin e BE-së që u shpall “i padëshirueshëm” në këtë vend të shkatërruar nga trazirat. Kjo tregon se pavarësisht përpjekjeve për të zhvendosur “problemin e migracionit” jashtë BE-së, Bashkimi Evropian varet gjithnjë e më shumë nga vullneti i palëve të treta. DW