Tema dominoi tre ditët e fundit të bisedimeve të udhëheqësve të G7 në Alpet Franceze, ku krerët e tre kompanive më të mëdha të inteligjencës artificiale morën pjesë gjithashtu në një drekë pune: CEO i OpenAI, Sam Altman, CEO i Google DeepMind, Demis Hassabis dhe CEO i Anthropic, Dario Amodei. Prania e tyre midis udhëheqësve botërorë, përfshirë Donald Trump, erdhi në një moment jashtëzakonisht të ndjeshëm gjeopolitik.

“Një garë me kohën për të rregulluar inteligjencën artificiale”

Hassabis, Altman dhe Amodei i paralajmëruan politikanët se nevojitej veprim i shpejtë. Ndërsa ata kishin mendime të ndryshme në vlerësimet e tyre për afatin kohor, të gjithë ranë dakord se qeveritë kanë kohë shumë të kufizuar për të vënë në vend mekanizmat e kontrollit.

Hassabis vlerëson se ndryshime kyçe mund të ndodhin në tre deri në pesë vitet e ardhshme, ndërsa Amodei beson se inteligjenca artificiale mund të arrijë një nivel ku i tejkalon njerëzit në pothuajse të gjitha fushat vetëm në një deri në dy vjet. Altman ishte po aq i drejtpërdrejtë, duke thënë se sisteme me “fuqi të jashtëzakonshme dhe marramendëse” priten në të ardhmen shumë të afërt.

“Një teknologji me përfitime të mëdha, por edhe me rreziqe serioze”

Ndërsa theksuan potencialin e teknologjisë së inteligjencës artificiale, të tre udhëheqësit shprehën gjithashtu shqetësime të thella në lidhje me keqpërdorimin e saj të mundshëm. Fokusi i diskutimit nuk ishte te pasojat ekonomike, siç janë humbjet e vendeve të punës, por kryesisht te çështjet që lidhen me sigurinë kombëtare: sulmet kibernetike, bioterrorizmi, kërcënimet bërthamore dhe lufta moderne.

Amodei paralajmëroi se, nëse ky trend vazhdon, inteligjenca artificiale mund të bëhet një burim kyç i fuqisë ekonomike dhe ushtarake midis shteteve, gjë që është veçanërisht shqetësuese për vendet evropiane që nuk kanë kontroll mbi qendrat kryesore të teknologjisë.

“Kush e kontrollon vërtet të ardhmen e inteligjencës artificiale?”

Pjesëmarrësit ranë dakord se nevojitet një kuadër qeverisjeje ndërkombëtare, por jo se kush duhet ta udhëheqë atë.

Hassabis theksoi se kjo çështje është shumë e rëndësishme për t’u lënë vetëm në duart e kompanive të teknologjisë, ndërsa Altman tha se përgjegjësia duhet të mbetet edhe te shtetet, jo vetëm te laboratorët që zhvillojnë sistemet.

Amodei propozoi formimin e një aleance të shteteve demokratike të udhëhequra nga Shtetet e Bashkuara, e cila do të kontrollonte në mënyrë strikte aksesin në sistemet më të përparuara të inteligjencës artificiale dhe do të kufizonte disponueshmërinë e tyre vetëm për rivalët e mundshëm, kryesisht Kinën.

“Hapja kundrejt kufizimeve”

Altman kundërshtoi fuqimisht idenë e centralizimit të tepërt të kontrollit, duke vënë në dukje se pas vendosjes së rregullave themelore të sigurisë, teknologjia duhet të mbetet e arritshme për një gamë të gjerë njerëzish.

Sipas tij, qëllimi duhet të jetë që të gjithë të përfitojnë nga inteligjenca artificiale dhe të kenë mundësinë ta përdorin atë në mënyrën e vet.

Nga ana tjetër, Hassabis propozoi krijimin e një organi teknik ndërkombëtar që do të përditësonte rregullisht standardet në përputhje me rreziqet e reja, me mbështetjen e laboratorëve kryesorë dhe sipas një kuadri ndërkombëtar.

“Frika nga përqendrimi i pushtetit”

Altman paralajmëroi gjithashtu për rrezikun e përqendrimit të shumë pushtetit në duart e një numri të vogël aktorësh nën pretekstin e sigurisë.

Sipas tij, një rrezik po aq i madh sa vetë teknologjia është mundësia që rregullimi të përdoret për të kontrolluar dhe kufizuar shoqërinë e gjerë, në vend që të përdoret për mbrojtje të vërtetë nga rreziqet e mundshme.

“Mesazhi politik i Keir Starmer”

Kryeministri britanik Keir Starmer nuk mbajti anë në këtë përplasje pikëpamjesh, por theksoi rëndësinë e mbështetjes publike dhe nevojën për të balancuar inovacionin dhe mbrojtjen e qytetarëve.

Ai paralajmëroi se politikanët duhet ta dëgjojnë me kujdes publikun, përndryshe mund të humbasin besimin e tij.

Ai theksoi gjithashtu se është e nevojshme të sigurohet njëkohësisht siguria, mbrojtja e fëmijëve dhe liria e fjalës, ndërkohë që paralelisht vazhdohet zhvillimi i inteligjencës artificiale.

Starmer arriti në përfundimin se pa një ekuilibër të tillë, mbështetja publike për politikat që lidhen me inteligjencën artificiale mund të vihet seriozisht në pikëpyetje.