Një derbi lë gjurmë të thella kur e fiton; kur e humbet, ndikimi është edhe më i madh. Euforia dhe zhgënjimi janë dy skajet e një rezultati që mund të ndryshojë papritur perceptimet dhe të përmbysë gjendjen shpirtërore.
Megjithatë, Interi shpreson se kjo humbje ndaj Milanit – e vetmja skuadër që i ka mundur në kampionat gjatë 40 ndeshjeve të fundit – mund të shërbejë si një pikë kthese përcaktuese për sezonin e tyre.
Diskutimi në dhomat e zhveshjes, siç e tregoi Marcus Thuram në Roterdam (“Folëm hapur me njëri-tjetrin, si në një familje; do të kishte qenë e rëndë të bënim sikur problemet nuk ekzistonin”), kishte pikërisht këtë qëllim: kemi bërë gabime – shumë të tilla – dhe thjesht nuk mund ta lejojmë veten t’i përsërisim.
“Jemi lodhur duke falur ndeshje”, ishte një nga mendimet e shprehura nga lojtarët – përfshirë kapitenin Lautaro, i cili, pavarësisht se ishte i dëmtuar, mori pjesë në mbledhjet e skuadrës. Biseda u përqendrua te koncepti disi i paqartë i “qasjes”: këto nisje të ngadalta janë pasojë e mungesës së vëmendjes dhe përqendrimit.
Reagimi — Ndeshja e Champions League kundër Feyenoord-it – vendimtare për të synuar top 8 – do të ofrojë përgjigjet e para konkrete. Një gjë është e sigurt: liderët e skuadrës e ngritën zërin.
Mes atyre që folën me sinqeritet të plotë ishte Nicolò Barella, i cili pranoi para shokëve të skuadrës se e kishte vlerësuar gabim rrezikun që çoi te goli i tretë (3-1) – një pakujdesi që solli goditjen e dënimit, të shndërruar më pas në gol nga Moreira.
Duke nisur nga pranimi i fajit të tij, Barella – ashtu siç kishte bërë publikisht edhe Bastoni – theksoi se gabime të tilla, që lindin nga sipërfaqësia, janë thjesht të papranueshme për një skuadër me ambicie të mëdha.
E njëjta gjë vlen edhe për agjendat individuale: nga ky moment e tutje, çështjet personale – siç janë rinovimet e kontratave, të cilat nënndërgjegjshëm kanë shpërqendruar lojtarë kyç si Dimarco (sot u konfirmua se klubi ka ushtruar opsionin për të zgjatur marrëveshjen e tij deri në vitin 2028) dhe Calhanoglu – duhet të kalojnë në plan të dytë.
Për më tepër, pakënaqësitë e shfaqura në disa raste gjatë kësaj vjeshte të gjatë – qoftë për shkak të zëvendësimit apo të lënies jashtë formacionit titullar – nuk do të tolerohen më. Nga ky çast e në vazhdim, ekziston vërtet “vetëm Interi” – ashtu siç thuhet edhe në himnin zyrtar të klubit.
Nga ana pozitive, analiza autokritike e lojtarëve nxori në pah edhe disa elemente konstruktive: reagimi i tyre pasi e panë veten në disavantazh 0–2 – ngjashëm me reagimin në pesë raste të tjera gjatë këtij sezoni në kampionat, kur e kanë gjetur veten në disavantazh – konfirmon se skuadra nuk e ka humbur urinë apo vendosmërinë e saj.
Megjithatë, ndonjëherë ekipi bie pre e asaj që është frikësuar që nga fillimi i sezonit: “sindromës së fitores”, ku lojtarët dehen aq shumë nga forca e tyre, saqë intensiteti bie.
Sikur Maignan të mos kishte realizuar një pritje të pabesueshme ndaj Spence-it, sot ndoshta do të flisnim për një histori krejt tjetër rreth këtij derbi. Sigurisht, “nëse” dhe “por” nuk bëjnë histori – por ato padyshim na ndihmojnë ta kuptojmë atë më mirë.
The post Inter, prapaskenat: çfarë i thanë lojtarët njëri-tjetrit pas humbjes në derbi appeared first on Telesport.