Gjeniu mbush 60 vjeç. Dejan Savicevic, i njohur edhe si Dejo, jeton në Podgoricë (ish-Titograd), kryeqyteti i Malit të Zi. I martuar, u divorcua në vitin 2000 nga Vanja Brajovic. Ka dy fëmijë, Vladimirin dhe Tamarën, si dhe katër nipër e mbesa: Vladana, Dejan, Aleksandra dhe Jovan. Ka edhe një partnere të re, Jelena Babic. Ka qenë futbollisti më i madh në historinë e Malit të Zi dhe prej 20 vitesh është president i Federatës së Futbollit. Është rizgjedhur shtatë herë; ky është mandati i fundit, i cili përfundon në vitin 2029.
I dashur president, mbërritët te 60-vjetori. Gjithçka mirë?
Shumë mirë. Jam në Budva, në shtëpinë time buzë detit, bëj ndonjë xhiro me varkë, por gjithmonë kam shumë gjëra për të bërë. E di, angazhime, programe, kontakte. Jam president vullnetar, nuk marr asnjë euro, puna nuk mungon dhe, për fat, ende argëtohem.
Dikur argëtoheshe në fushë. Driblime, shpërthime, gola…
Kam kujtime të mira, kam qenë me fat. Kam luajtur në vende të rëndësishme, kam fituar edhe dy Kupa Kampionësh, me Crvena Zvezdën dhe Milanin.
Te Milani u bëre Gjeniu…
Jo, jo, nuk isha gjeni, isha thjesht një lojtar shumë i mirë. Ju të ‘Gazzetta’ më quajtët kështu. Ndoshta sepse bëja gjëra që të tjerët nuk mund t’i bënin, ndoshta sepse kisha më shumë fantazi.
Por të pëlqen të të quajnë Gjeniu… Apo jo?
Po, po, është simpatike, gazmore dhe të bën pak për të qeshur. Miqtë dhe shokët e skuadrës, kur duan të më ngacmojnë, më quajnë Gjeni. Në Itali të gjithë më quajnë kështu, por është e ekzagjeruar.
E ekzagjeruar si goli në Barcelonë në vitin 1994?
Goli më i bukur i jetës sime. Presidenti Berlusconi, një mbrëmje para finales, më tha: ‘Dejan, nëse je gjeni, tregoje’. Më shkoi mbarë (qesh). Ishte gjithçka bukur, fillimi dhe fundi…
Fillimet tuaja…
Kam filluar në Podgoricë. Babai im ishte shefi i hekurudhës, drejtonte 900 njerëz.
Por nuk arrinte të merrte bindjen e djalit Dejo. A është kështu?
Banonim në një shtëpi pas stacionit. Vëllai im Goran donte të bëhej makinist. Më pas u bë agjent imobiliar. Unë ikja mes shinave dhe shkoja të luaja në një fushë plot me gurë. Aty mësova të mbaja topin. Isha një bandit i vogël, kisha të ardhme si kriminel. Për fat, u bëra futbollist, në moshën 13-vjeçare te OFK Titograd.
Skuadra e parë e zemrës…
Qëndrova aty për dy vjet. Luaja vetëm për kënaqësinë e të luajturit. Pak para, por nuk jam ndier kurrë kaq i lirë. Më pas shkova te Buducnost, që në serbisht do të thotë ‘E ardhmja’.
Debutove në elitë në moshën 16-vjeçare. Gazetat shkruanin: një fenomen, një fantazist i vërtetë, ka këmbë magjike. Të ekzagjeruara?
Pak. Nuk shënoja shumë gola, më pëlqenin asistet, ishte bukur t’u krijoja mundësi shokëve të shënonin. Me Buducnostin mbërrita në kombëtare. Isha 20 vjeç, mundëm Turqinë 4-0 dhe unë shënova golin e tretë. Në vitin 1988 shkova te Crvena Zvezda e Beogradit, kampione e Jugosllavisë.
Dhe menjëherë u bëre numri një, “ylli i Crvena Zvezdës”…
Isha thjesht lojtar i një skuadre të jashtëzakonshme. Kishte shumë kampionë, më bënin të ndihesha mirë. Më donin, por edhe unë i kam dashur të gjitha skuadrat e mia; Buducnostin, Crvena Zvezdën, Milanin dhe Rapidin e Vjenës. Mbi të gjitha Crvena Zvezdën, që mbetet skuadra ime e parë e zemrës.
Po Milani?
Është gjithmonë në zemrën time. Mbërrita në vitin 1992, duhej të shkoja te Juve, më pas te Roma, pastaj te Monaco në Francë. Unë isha te Crvena Zvezda, ndihesha mirë. Kishim fituar Kupën e Kampionëve, pasi kishim mundur Marsejën në Bari.
Fillim i vështirë me Milanin…
Po, vuajta për një vit e gjysmë. Ishte e vështirë, kisha disa probleme fizike dhe përpara meje ishin Gullit, Van Basten, Rijkaard, Papin. Zgjodha Italinë sepse ishte kampionati më i bukur në botë dhe aty ishin lojtarët më të mirë. Ishte një zgjedhje e mirë; në një skuadër tjetër nuk do të kisha fituar aq shumë dhe nuk do të kisha pasur vëmendjen që më dha Milani. Dhe pastaj tifozët. Të mrekullueshëm, të apasionuar. Koret e tyre ishin karikimi më i mirë. Më bën shumë të lumtur që njerëzit, edhe pas më shumë se 20 vitesh, më kujtojnë. Ka nga ata që më thonë se isha si Platini. Është bukur.
Ishte Platini i Ballkanit, Michel ishte idhulli yt. Vërtet të pëlqente kaq shumë?
Më pëlqenin kampionët e mëdhenj, lojtarët e fantazisë. Mbi të gjitha kam dashur Maradonën dhe, para tij, Anto Mirocevic dhe Safet Susic, fantastikë. Maradonën nuk e kam njohur kurrë personalisht, kam luajtur kundër tij në Botërorin e vitit 1990, në Firence. Humbëm me penallti. Unë shënova, Diego e humbi. Edhe pse në vitin 1990 isha mjaft i njohur, krahasuar me Maradonën nuk isha askush. E shikoja me admirim.
Isha i dashuruar edhe pas Platinisë, lojtari im ideal. Por nuk kemi folur kurrë. Një herë në Beograd luajta kundër Francës. Hyra në fushë kur ata kryesonin 2-1, bëra dy veprime, dy pasime dhe fituam 3-2. Në fund dolëm bashkë dhe doja të flisja me të, të prezantohesha, t’i thosha vetëm: ‘Përshëndetje Michel, unë jam Savicevic’. Por nuk dija frëngjisht, flisja vetëm sllavisht. Dhe kështu vazhdova rrugën pa i thënë asnjë fjalë. Eh, kujtime të bukura…
Dhe çfarë të kujton ky Milan?
Mmm… Milani im ishte një tjetër Milan, ne ishim gjithmonë në finalet e Champions-it. Për këtë Milan kam parë pak, vetëm disa fragmente në televizor. Është i ri dhe i freskët. Edhe trajneri është i ri. Kundër Lazios pati një reagim të bukur. Duhet t’i presim me durim, të pranojmë edhe gabimet, sepse ato janë pjesë e futbollit. E di, nuk ka kohë, por cilësia duhet të dalë në pah, do të arrijë nivelin e skuadrave të tjera. Interi, për fat të keq, më duket më përpara. Por sezoni është i gjatë dhe i komplikuar për të gjithë. Të presim. Unë prita një vit e gjysmë…
The post Savicevic: Pa futbollin do të isha bërë kriminel. Mund të shkoja te Juve, por Milanit i detyrohem gjithçka. Ah Berlusconi… appeared first on Telesport.